Hoe compenseren we ‘onze helden’ in de frontlinie?

medisch contact logo1

Zondagavond. Ik word gebeld door collega Muijs, orthopedisch chirurg bij ons. Heeft net de eerste coronapatiënt geopereerd en is onder de indruk. Heeft veel impact. Met name het ok-team was bezorgd. Zijn belangrijkste vraag: wordt er wel goed voor ons als zorgverleners gezorgd?

Sta me toe een beetje te filosoferen. Dat doe ik graag zwart-wit, ik blijf traumachirurg. We blijven aan het werk. Opereren coronapatiënten en hebben pech: we pakken een vervelende variant, komen op de ic en helaas, we komen te overlijden. Kans is klein, maar zwart-wit had ik beloofd.

Nou ben ik chirurg en mevrouw Houwert psychiater. Ik weet vrij zeker dat ze het buitengewoon ongezellig vindt, maar dood ben ik op dit moment meer waard dan levend. Dus die kleine meisjes kunnen naar school, iets van vervolgopleiding doen en belangrijker voor nu: in hun eigen huis blijven wonen.

Maar: hoe zit dat met de mensen die echt in de frontlinie staan? En wellicht iets minder krijgen (verdienen zeker niet) dan een specialistensalaris? Denk aan anesthesiemedewerkers, ambulancepersoneel, alle verpleegkundigen, praktijkondersteuners bij huisartsen enzovoorts? Wat moeten we hun kinderen vertellen? Half Nederland zat op het strand en mama is overleden omdat ze bezig was de andere helft te helpen?

Als zorgmedewerkers hebben we niet gekozen om met matige bescherming zekere risico’s te nemen, maar we doen het toch. Heeft iets met ethiek en ‘keuze voor dit beroep’ te maken. Onze gezinnen hebben echter zeker niet gekozen voor dit vak en al helemaal niet op deze manier. Wegens de coronacrisis zijn we geneigd de verantwoordelijkheid tegenover ons gezin te vergeten.

lees verder op Medisch Contact...